AUTObioGRAFIE voor de last minute lezers

bf0d74545cb1f1887018ba4eb3ff716f images (2)

Op 6 maart 2015 a.s. zal tijdens het Blogbal de finale plaatsvinden van de ‘Blogger des Vaderlands’. De 12 genomineerden worden tijdens het Blogbal gekozen door het aanwezige lezerspubliek. Nu weet ik toevallig dat het voor de gemiddelde (niet in Amsterdam wonende) bloglezer – in mijn geval de grootste lezersgroep – geen ‘natuurlijke reactie’ is om en masse op vrijdagavond in de trein te springen voor een stem, een dansje en hotelletje in Amsterdam.

Omdat crowdfunding zo 2014 is, wil ik bij deze het CrowdHugging introduceren. U hoeft niets te doen. Behalve mijn onderstaande KLIK-bloemlezende-BIOGRAFIE voor de twijfelaars, mijn ver-weg-lezers, de vrijdagavondinstorters en thuisblijvers te lezen.  

(Daarna kunt u altijd nog beslissen om 6 maart om 21.00 uur een dansje te komen doen bij Arte et Amici op het Rokin te Amsterdam. Ik deel hugs uit bij de kapstokken links. Dus. )

Op haar 9e las ze stiekem de hele serie van Dostojevski en Kosinski met de zaklamp onder de deken. Ze besloot haar nachtmerries die volgden te verwerken in gedichten over haar overleden hond en won op haar 12e ‘Het Nationale Poezie Concours voor de jeugd’, zat op schoot bij juryleden Bob den Uijl en Remco Campert en won een onbeduidend dun boekje getiteld Mokusei van Cees Nooteboom die in de binnen-kaft schreef: ‘Voor Tanja, Neerlands nieuwe dichteres.’

Over dit hoogtepunt in haar bevlogen carrière zegt ze zelf: ‘Aan mijn decaan Meneer Staals vroeg ik benauwd: ‘Wie zijn die oude mannen?’ Ik had nog nooit een boek van ze gelezen en thuis geleerd dat ik niet bij oude vreemde mannen op schoot mocht. Bovendien had ik gehoopt op kaartjes voor de Efteling en toen ik thuis kwam zei mijn moeder: ‘Nou ja zeg, Hollandse zuinigheid weer, hadden ze je dan tenminste niet een dik boek kunnen geven van een bekende schrijver?’

Op haar 13e schreef ze haar eerste deur-aan-deur-gedichten- en verhalenbundel getiteld: ‘Er vliegen vlokjes geluk en/of verdriet door mijn losse raam’ en op haar 16e werd ze genomineerd voor de stadsliteratuurprijs Weert met haar vrolijke treurdicht ‘Javaanse Jongens tranen niet’.

Omdat ze in het voorprogramma van een paar stevige Rock ’n Roll bands gedichten voordroeg en niemand in de zaal luisterde, besloot ze in een Rock ’n Roll band te gaan zingen. Ze shoebidoewapte bij o.a. Rosa King, deed Rainer Maria Rilke meets Scot Gill Heron met Nippy Noya en zong Mercedes Benz als de stroom uitviel met haar Venlose bandje Zeeuws Meisje.

Overdag schreef Nabben haar dagelijkse brood bij elkaar voor overheden, non profit organisaties (ja, ook de foute) en bedrijven. Op haar 21e richt ze ‘Nieuwe Stijl Tekstschrijvers op’ en vindt een gat in de markt voor Esperanto copywriting en Haiku’s.

Turning point: van woord naar beeld: Door een aangename botsing in de bergen van Malaga met regisseur Ruud van Hemert ging ze aan de slag als scenarioschrijver en als set-hulpje op de filmset van Manolete alwaar zij op het strand van el Puerto de Santa Maria nog poogde Adrien Brody te strikken voor een huwelijk. ’s Avonds zong zij met haar buurman smartlappen met het ruisen van de zee op de achtergrond en dat was ook best romantisch.

Na vele jaren van omzwervingen inclusief een 6 jaar durende mislukte, maar erg leerzame en gezonde sabbatical als kluizenarende zen-boerin bij een berggehucht waar iedereen dood ging of wegvluchtte, trok zij met een omtrekkende beweging via Cuba terug naar Venlo. De stad die in haar bloed stroomt en uit alle exotische plekken ter aarde toch haar favoriet is gebleven.

Tanja Nabben is een verhalenfabriek. Multitasking fly on the wall, een muurbloem van het schreeuwerige soort. Ze blogt, filmt en maakt kunst. In haar blog zit net zo weinig structuur als in haar levenswandel: van ontmoetingen met vreemde figuren tot reistips voor de alleenstaande vrouw, de doden, internetdating en gewoon, het leven. Ze schuwt geen tederheid of laagdrempelig gefilosofeer en trekt de lezer lachend mee naar haar favoriete schurende randjes der mensheid. Of gewoon naar een ongezellige tent met TL balken aan het plafond. Momenteel werkt ze aan een ‘reisgids naar plaatsen waar je nog niet dood gevonden wil worden’: de kurkdroge Fifty Shades voor kniesoren en dwalenden.

Een greep uit haar dingen:

Bloggend: Hier dus. Genomineerd voor de Blogparel 2011

Filmend: Droomwijk (2008): Genomineerd Fritschy Stads Cultuurprijs & Award SlowFilmFest Hongarije (2010)

Kost: (2010): Menu 2010 reizend kunstfestival.

Encarnación / Vleeswording (2013) Castell Award Filmfestival Barcelona 2013

FoodFilmFestival 2013 Amsterdam

Kunstend / Expo’s: De eetmonologen 2010; Bikke!; 2012; mEATing Udenhout 2013; Join In 2014; Bevrijd?! 2015 (1 maart) Museum van Bommel van Dam Venlo.

2 gedachtes over “AUTObioGRAFIE voor de last minute lezers

  1. Ineke Overbeek schreef:

    De wereld is voor Tanja als een speelgoedwinkel voor een kind.
    Botsend en klotsend beweegt ze zich tussen de schappen om te ontdekken, te kijken, voelen, puzzelen, creëren.
    Vaak snel en flitsend in het toevallige voorbijgaan.
    Soms wat langer neerstrijkend, om de tijd te vergeten en een verbinding aan te gaan.
    Maar nooit voor heel lang, want een paar schappen verder houden zich nieuwe kansen schuil. Die vragen om ontdekt te worden. Als Tanja langs komt hoort ze een zacht maar duidelijk: pssst!
    Er is weer werk aan de winkel!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s