De brandende kerstboom en de WC van Adolf Hitler (Of: Gelukkig, het was maar een droom)

Afbeelding

Mijn moeder droomde vroeger rond de kerstdagen steeds weer dezelfde nachtmerrie: Ze wilde met een brandende kerstboom naar buiten rennen om te voorkomen dat ons huis afbrandde, maar haar benen deden het niet en ze kon ook de kerstboom niet loslaten. Au.

Achteraf gezien was dat waarschijnlijk wat men in de Viva, Libelle, Flow en op FeestBoek anno 2013 ‘kerststress’ noemt. Een zeer nutteloze, maar uiterst vervelende paniektoestand in het hoofd die volgend jaar zal prijken in de top 10 van de ‘woord-van-het-jaar-verkiezingen’, naast Zelfredzaamheids Burnout en Pop-Up-Cultuur-Aambeien (#PUCA)

 

Alhoewel je er in je jonge jaren van alles aan probeert te doen om het tegendeel te bewijzen; ik lijk toch op mijn moeder blijkbaar.

 

Want vannacht droomde ik hoe ik achterin een volle zaal zit te kijken naar mijn film Vleeswording en er pas bij de aftiteling achter kom dat ik vergeten ben kleren aan te doen. Ik weet niet of jij wel eens poedelnaakt in een bioscoop hebt gezeten op het moment dat de grote lichten aanfloepen, maar geloof me – het is niet lollig ofzo.

 

In mijn droom probeer ik dus ongezien op te staan en weg te lopen. Stom ik weet het. Maar in mijn dromen ben ik zelden slim of handig. Ik weet niet of jij wel eens ongezien weg bent proberen te lopen uit een volle bioscoopzaal met allemaal bekenden in Venlo,  geloof me – de weg naar de deur is lang. Ongeveer zo lang als naar Rome en dan keer zevenentwintig. 39.960 kilometer om precies te zijn. (Ik kan in mijn dromen wel altijd heel goed rekenen, in mijn echte leven niet.)

 

Als de Keizerin zonder kleren vervolg ik mijn tocht over de Parade. Dan maar alleen mijn pokerface op. Ik moet tenslotte toch naar huis om kleren aan te doen voor de afterparty. Ter hoogte van Take5 zie ik een heel groot gat in de weg – een mogelijke verdwijnoptie waarin ik kan wegkruipen tot iedereen slaapt? Niets is minder waar, want in dat gat blijkt Leon Giessen te zitten, die samen met een Venlose wethouder de badkamer van Hitler opgraaft. De WC-pot staat al op de rand en die wordt opgepoetst door twee Venlopartners om zolang dienst te doen bij een van de leegstaande winkelpanden als pop-up-publieksstruikelaar.

 

Als ik de Floddergats probeer in te glippen, doodmoe inmiddels, doen mijn benen het halverwege plots niet meer. Een gigantische verwarmde rode loper komt als een drakentong op me af rollen. Net voordat ik opgeslokt wordt door het rode tapijt hoor ik de stem van Huub Stapel vlak achter me brommen: ‘Schiet eens op, ik moet naar een première.’Hij is verkleed als anderhalve paardenkop, spreekt met een harde G, maar ik herken Huub in mijn dromen uit duizenden.

 

Gelukkig ging toen de wekker.

 

Nawoord: Ik zette koffie en googlede: ‘de WC van Hitler’.  En warempel, kijk nou: http://www.huffingtonpost.com/2013/02/01/hitlers-toilet-new-jersey-auto-repair-station_n_2592902.html

 

Een uur later sta ik met mijn hoofd tegen de etalageruit gedrukt om mijn Venlose premièrelocatie nog eens te bekijken. Ik denk aan de anderhalve paardenkop-boodschap, de brandende kerstboom, Pastoor Huub, de WC van Hitler en wat nog zoal door je hoofd kan schieten als je met je voorhoofd te lang tegen een koude ruit gedrukt staat.

 

Het is met een sisser afgelopen. Niemand heeft zijn rug verrekt aan het sjouwen van stoelen, of zich een hersenbreuk gedacht, of een participatie-feromoon verspild. En mijn eigen eer is gered want ik heb mijn film ternauwernood weten te redden van een publieke MP4-pixel-dood.

Het leven is wonderbaarlijk allemachtig prachtig, als je achteraf kijkt hoe goed de dingen aflopen en samenlopen. Hoe alles zichzelf oplost en de wereld toch gewoon doordraait daarna.Het is zo jammer dat Jeroen van Merwijk ermee stopt. Hij kan dat als geen ander verwoorden in bijvoorbeeld dit liedje.

 

Niemand vond het ook raar gelukkig dat ik niet in staat was om mijn eigen stoelen, publiek, drank en Blu Ray speler mee te nemen op de fiets. Ook al is het maar 1,5 kilometer fietsen en had ik het beloofd in een overspannen moment van burgerparticipatie.  

 

Dus sorrie  W, R, P, N, M, M2, P, H, V, G en J en S* dat ik jullie voor niets heb uitgenodigd als klapvee. Jullie kunnen gewoon lekker thuisblijven zondag en die Lidl bubbles zelf opkleppen. Ik ben er vantussen, ik zit in Brabant de komende maanden. Een film maken. In Brabant kan dat nog. De mensen bakken er spontaan Bossche Bollen waar we komen en ze dansen de Horlepiep. Hemels. Daar kunnen ze in Venlo nog wat van leren.

 

* Dit zijn de voorletters van de voornamen van mijn genodigden, inclusief de fans. Excuses als ik iemand vergeten ben. 😉

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s