Rozebrillendagen

Het was de zeewind en alle andere fijne omstandigheden die er voor zorgde dat ik een roze bril op had. Ik verorberde de poëzie van de vrijheid en van deze gehavende havenstad vol onbekende tijdgenoten en passanten zoals ikzelf. Al had ik de mooie natuur in de bergen als heel bijzonder en rijk ervaren – behalve bij tegenwerking – er gaat niets boven de zinderende energie van een stad vol mensen. Stilte was hier schaars goed en als het al een moment stil leek, dan was daar altijd de zee, de havengeluiden en verre schepen. Of Julio de Blinde die zich de longen uit het lijf schreeuwde om lootjes te verkopen.
Roze brillen zijn gekke dingen. Als je er een draagt, dan kom je soortgenoten tegen – collega-rozebrillendragers. (In sommige culturen noemen ze dat de kunst-scene. En er zijn zelfs landen waar dit soort dragers regeringen vormen.) Dus in die periode bestond mijn vriendenkring voornamelijk uit mensen die gulzig de vrijheid genoten en de toestand van de wereld bekeken en reflecteerden in circels en spiralen, schilderijen, liedjes en verhalen. Soms in dagenlange gesprekken, met eten, drinken, muziek en veel feest. Op sommige dagen verheven we zelfs het ruziemaken tot iets constructiefs en gezelligs. Er was geen discriminatie onder roze brillendragers in de stad. Dus ook Juan de filiaaldirecteur van de Unicaja was lid, el Calvo de wethouder van Cultuur, de blinde Julio en Paco van het vreemdelingenlegioen die al 22 jaar hetzelfde havengezicht schilderde. Zijn havencollectie, inmiddels ruim 1.200 exemplaren, lag in de bierkelder van Juna de bankdirecteur weg te rotten, omdat hij Paco uit medelijden in een dronken bui een keer van zijn hele collectie verlost had voor alle kantoren van de Unicaja in de provincie. Paco geloofde het. Of misschien ook niet heus. Maar met een roze bril op maakte het niet uit, want we wilden gewoon..met volle teugen genieten van de poëzie van de vrijheid, deze gehavende havenstadvol onbekende passanten en tijdgenoten zoals ikzelf.
Het was maar tijdelijk, want te lang rozebrildrager zijn is link in zo’n warme en woelige stad. Voordat je het weet ben je een kunstenaar.
In Nederland heb je er trouwens niks aan momenteel. Zit geen verdienmodel noch rede achter. Een markt vol zwartkijkers. Toch overweeg ik een handeltje te beginnen – rozebrillenimport en export. Er zijn vast nog markten voor – desnoods overzees.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s