Matanza, dag 1

We zijn verdwaald en rijden 4 rondjes rond de kerk van het dorpje, voordat we het zandpad richting Berends boerderij hebben gevonden. Te midden van het geroezemoes van de anderen, geniet ik stiekem van de zoet-bittere smaak die deze omgeving bij me los maakt. Ik voel de bergen en de luchten tot in mijn haarsprieten. Geen aanstel, echt, een soort haarpijn, maar dan lekkerder. Iemand vraagt of ik autoziek ben. Het is de hartverscheurende schoonheid der dingen die me kotsmisselijk maakt. Het is net als verliefdheid, ziekmakend maar toch fijn. Maar dat zeg je niet tegen een vreemde. Ze zullen denken dat ik gek ben en we moeten nog 5 dagen.
Gelukkig praat iedereen door elkaar heen, zodat niemand de brok ter grootte van een rode kool in mijn keel ziet zitten als ik probeer te slikken. Andalucia; alsof ik thuiskom bij een oude vriend.

Herstel; ik ben de vermeende akela, de regisseuse van dit verhaal; geen plek voor weemoed en herinneringen. Gedoe. Mijn structuur- en stoerknop moet weer aan. We gaan twee varkens slachten en filmen. Let’s roll.

(Ik mis Blas opeens. Die zou volledig thuis horen in dit verhaal, in dit kleurige gezelschap.)

Mijn regieplan scheur ik meteen in stukjes die eerste avond. Lekker voelt dat. Het heeft geen zin; de regie is alom vertegenwoordigd door de omstandigheden, de plek, de good vibes en Moeder Natuur. Loslaten is ook lekker en stiekem maak ik een lange neus tegen alle producenten en andere overspannen food- en filmmensen die me afgelopen jaren van het tegenovergestelde hebben proberen te overtuigen.

Die avond eten we een bokjesstoofpot uit eigen tuin van Berend. Het is heerlijk. We lachen en praten door elkaar heen. De discussies gaan over varkensvlees en pastinaken, stoofrecepten, de toestand van de wereld, wijn, varkens, bloedworst en subsidies. Er is geen touw aan vast te knopen, maar dat deert niet. Ik ben dol op de zoete chaos. Dat schept ruimte om te ademen en mezelf los te weken van het drammerige Nederlandse stemmetje in mijn achterhoofd dat zich voortdurend afvraagt: zijn we wel correct bezig?

Ik neem me voor dat alles wat ik in deze dagen niet op film of foto’s kan vastleggen, op z’n minst een prominente plek in mijn speciale geheugen voor bijzondere dingen te bewaren. Het geheugen van mijn hart.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s